#MH17.... Wat een drama

Kijk hierboven… “Nog even een laatste selfie mam”…. Vlucht MH17 heeft enorme indruk op me gemaakt. Des te meer omdat ik Petra de week voor het ongeluk nog heb gezien.

Wat was het gezellig zeg, de verjaardag waar ik en Petra waren. Gecombineerd met het voetbal van Oranje (wat we verloren, maar goed) en super lekker eten was het een hele geslaagde avond. Nadat Petra samen met meer vrienden en kennissen een fantastische act hadden neergezet als The Village People was het tijd voor voetbal. Petra had zo’n ding mee waarmee je vlaggetjes op iemands wang kan tekenen, en aangezien ik niets oranjes aanhad (want dat had ik niet) kwam ze naar me toe voor zo’n vlaggetje op m’n wang. Enthousiast als dat ik was liet ik haar rustig 2 vlaggetjes tekenen op m’n wangen! Heb nog even erg met haar staan lachen…..

En dan, Donderdag 17 Juli 2014. Toen ik bij mijn vader aankwam (daar eet ik altijd Donderdag) las ik op internet iets over een vliegramp. Aangezien ik altijd erg geintresseerd ben in vliegtuigen trok het gelijk mijn aandacht…. het nieuws vloog je werkelijk om de oren en het verschilde nogal. Eerst was het een militair vliegtuig, toen Malaysia Airlines & toen KLM. Toen het nieuws wat duidelijker begon te worden riep ik nog naar m’n pa “Joh, heb je dat al gehoord? Vliegtuig neergestort bij Oekraïne”, “O jezus, wat bizar joh. Al meer info?” riep papa terug.
Omdat mijn moeder op een reisbureau werkt whatsappte ik haar direct : “Heb je het nieuws al gehoord mam?”. Ze wist nog van niks en toen ik vertelde dat ik er een vliegtuig was neergestort schrok ze zich direct wezenloos, want klanten van haar zouden die dag ook die kant opvliegen. Gelukkig kon ze dit thuis in hun administratie systeem vrij snel uitsluiten. Het whatsappje wat daar achter aan kwam was wel eng : “Petra ging vandaag ook die kant op… en ik weet niet met welke vlucht want ze hebben niet hier geboekt”. Onder het eten hadden we het er met z’n allen over, dat het zo’n bizarre situatie was… en toen ging de telefoon… de huistelefoon. Voor jullie info : Als de huistelefoon gaat bij mijn vader is het altijd OF een callcenter OF een alarm melding van z’n werk… dus papa zei al “Kijk maar even, als het anoniem is laat je hem maar gaan”.. maar het was niet anoniem. Toen ik opnam kreeg ik een van de beste vrienden van m’n pa aan de lijn die vroeg hoe het ging en vervolgens naar m’n pa vroeg… toen wist ik genoeg….
Toen m’n pa ophing vroeg ik “Zat ze aan boord pap??” vol ongeloof, helaas was zijn antwoord ja. Uiteraard belde ik direct mijn moeder en ook haar hoorde je aan de andere kant van de lijn beetje bij beetje instorten van het ongeloof. Helaas kwam ze met het nieuws dat Gary, de zoon van Petra ook aan boord was.

Maar dan, dan ga je denken…. Je gaat lekker met een vliegtuig op vakantie, je bent al dagen spulletjes bij elkaar aan het schrapen in je huis, tandenborstels, korte broeken, slippers, boeken, iPad’s etc. Donderdag ochtend probeer je met man en macht je koffer dicht te krijgen door er op te gaan springen, zitten enz…. Vervolgens maak je nog wat leuke foto’s op het vliegveld omdat je vol enthousiastme zit. Nog even een laatste selfie in het vliegtuig en dan is het klaar om op te stijgen, met honderden kilometers per uur raas je over de startbaan. Je krijgt een beetje een gek gevoel in je buik als het vliegtuig los komt van de grond en dan is het genieten, lekker naar buiten kijken, een muziek aan, filmpje kijken op het on-board entertainment systeem en lekker kletsen; bespreken wat je gaat doen op je welverdiende vakantie.

En dan, om kwart over 2 in de middag breekt opeens de pleuris uit in de cabine. Een grote knal, een vuurbal, schreeuwende mensen en dan….. ja wat dan? Daar worstel ik al dagen mee…. Hebben ze elkaar nog vastgehouden? Waren ze nog bij de eerste seconden? Hebben ze elkaar nog een kus gegeven? Het zijn vreselijk gedachten en vreselijke momenten om mee te maken denk ik. Ik doe altijd wel alsof ik veel weet van vliegtuigen en luchtvaart en misschien weet ik bovengemiddeld veel over dat soort dingen, maar je beseft je dan maar weer eens al te goed dat je bovengemiddeld weinig weet over hoe wanhopig deze mensen zich gevoeld moeten hebben toen het einde in zicht was en dat alles waar je zelf soms over klaagt allemaal wel meevalt. Ik kan er wel van janken… echt waar en dan nog te bedenken dat dit gekomen is door een zielig machtsspelletje op de grond… :(

Ik wil hierbij alle nabestaanden van slachtoffers op vlucht MH17 heel veel sterkte toewensen de komende jaren….
Natuurlijk zijn alle slachtoffers in m’n gedachten, maar in het speciaal Petra en Gary, waarvan ik Petra de week voor de crash nog heb gezien.

Rust zacht allemaal. Jullie hebben dit niet verdiend.

admin

0

Subscribe to Dennis Brouwer

Get the latest posts delivered right to your inbox.

or subscribe via RSS with Feedly!