Gezin ontsnapt ternauwernood aan ramp

Stel je voor.. Je huurt een kneiter duur huis in Friesland (of all places), vol met heerlijke dingen als een jacuzzi, een sauna en heerlijk veel ruimte. Als klap op de vuurpijl blijken er ook nog 2 boten bij het huis te horen... En ze liggen ook nog eens voor de deur aan je eigen aanleg-stijger. Wat een droom, right? Maar dat dromen snel uit elkaar kunnen spatten bleek vandaag... In deze blog probeer ik totaal ongekleurd(of niet, haha) ons verhaal te vertellen.


Na een heerlijk begin op onze sloep waren we toe aan een hapje en een drankje. Amateurs als we zijn was het natuurlijk al een uitdaging om te vinden waar we in vredesnaam precies waren op het water en waar we iets lekkers konden eten. M'n pa zag gelukkig al snel een leuk tentje en volgens Google Maps was het daar echt de 7e hemel. Een review beschreef dat het goedkoop was en desondanks toch extreem lekker. Nou nou, daar hadden we wel oren naar! Dus na een professionele inparkeer-actie met de sloep liepen we naar het fantastische eettentje. Daar aangekomen kwamen we de kaart tegen op ons tafeltje. Je kon welgeteld kiezen uit 2 dingen : een tosti en een gehaktbal. Nou nou, wat een luxe. Wij als luxepoezen kozen natuurlijk allemaal de (extreem dure) tosti van 2 hele euro's. Na ongeveer 600 uur wachten kwamen 1 voor 1 de tosti's op tafel. De tosti lag echt troosteloos op een klein wit bordje met zo'n servetje wat al wegwaait als je normaal ademt... Dus nadat we snel die tosti's er in hadden geknald was het afrekenen en door met "onze" boot.
Het uitparkeren was weer fantastisch om te zien, wat een vakmensen zijn we toch ook.

(Disclaimer : het verhaal hieronder kan als schokkend worden ervaren, zorgen voor extreme nachtmerries en enigszins gekleurd zijn...)

Nadat we weer op open water waren nam ik het roer over. Als een echte kapitein stond ik daar, super tof. Na een kleine 10 minuten trok de rest een wijntje en biertje open. Ik natuurlijk niet, niet omdat ik dan niet meer mag varen maar omdat ik natuurlijk gewoon heel verstandig ben.
Op een gegeven moment merkte ik dat de motor terugliep qua vermogen, ik vroeg me direct af wat er aan de hand was en nam wat gas terug. Dat was een slecht idee natuurlijk, want de motor viel stil. Midden in een kanaal, top! Toen ik de motor opnieuw wilde starten hoorde ik Anita met een ijzingwekkende toon zeggen : "hee, ik zie rook!". "Rook??" Reageerde ik, direct zoekend naar de rook. Ik hoefde niet lang te zoeken, want uit alle kieren en gaten bij de stuurkolom kwam rook. Activeer paniek in 3...2...1

Terwijl ik probeerde te achterhalen wat er mis ging samen met mijn vader hoorde ik mijn zusje met ongeveer 123 decibel schreeuwen naar een rubber bootje : "HEEEEEE!!! HIER". De mensen op dat bootje moeten gedacht hebben dat we ofwel compleet gestoord waren of dat Jason uit Friday the 13th zojuist iemand had vermoord op onze boot. Nadat ze even geschrokken opkeken kwamen ze snel aanvaren. "Onze boot staat in de fik" zei ik. Ik dacht even dat Simone van de boot af bing springen maar de mensen begrepen onze blinde paniek en Simone en Anita konden gelijk overstappen naar het rubberbootje en ik en m'n vader probeerde onze laatste eigendommen te redden, met gevaar voor eigen leven, uiteraard.
De mensen op de kant moeten ondertussen gedacht hebben dat we aan communiceren waren met rooksignalen want het leek alsof elk moment de vlammen uit de boot konden slaan.
Toen ik ook was overgestapt naar het rubberbootje bleef m'n vader aan boord om de sloep vast te maken aan het rubberbootje. Ondertussen stond ik als een hysterische gek de eigenaar van de boot te bellen : "ja met dennis, je boot staat in de fik, we liggen op open water en er is paniek". De man klonk zeer geschrokken en kwam er gelijk aan. Ondertussen waren we door het rubberbootje naar de kant gebracht en terwijl torenhoge vlammen(ietssssssssss aangedikt) uit de boot sloegen hebben we zelfs de boot nog afgemeerd. Toen de eigenaar 5 minuten later belde dat zijn boot ook kapot was gegaan was het vertrouwen ook wel weg. Ondertussen zaten we op het grasveldje voor 1 of andere verlaten, creapy boerderij te wachten. De dames hadden de rillingen over de rug lopen omdat ze dachten dat de boot ging ontploffen, maar ondertussen zaten we toch met een drankje en een chipje te wachten op een bankje. Nadat de eigenaar kwam, hij ons had weggesleept naar de haven en er achter kwam dat de v-snaar was overleden kon hij het, onder genot van wat stoere verhalen van hem ("ik heb een keer kokende koelvloeistof over m'n arm gehad" etc), snel repareren. Ondertussen was iedereen bij ons weer gekalmeerd na de bijna dood ervaring en konden we na bijgekomen te zijn weer door met de boot. 3x raden waar we heen gingen : juist, naar het huisje :-)

Hier nog een foto van het moment dat we de dood in de ogen keken, haha:
Doodeng

Bijkomen

Blij dat we dit extreem gevaarlijke voorval nog kunnen na vertellen zitten we nu aan de koffie! Tot de volgende blog!

Dennis Brouwer

Read more posts by this author.

Subscribe to Dennis Brouwer

Get the latest posts delivered right to your inbox.

or subscribe via RSS with Feedly!